Het paro-dilemma. Graag je mening?

Deze brief kregen wij van een net afgestudeerde mondhygiënist. De mondhygiënist geeft aan dat zij tegen een aantal dingen aanloopt. Ze schrijft:  ‘Ik hoop met dit bericht eigenlijk iets meer aandacht te krijgen van zorgverzekeraars of vanuit de opleiding, voor dit dilemma. Ik ben niet de enige die hier mee zit, ik hoor van mijn collega’s, ex-docenten en medestudenten andere trucjes om met dit probleem om te gaan. Het lijkt mij prettiger als dit niet zou hoeven. Mijn dilemma vereist eerst wat uitleg.’

Als er sprake is van een ontsteking: paroprotocol

Wanneer bij het opmeten van de conditie van het tandvlees blijkt dat er niet alleen sprake is van een ontsteking van het tandvlees, maar ook een ontsteking van het kaakbot is een bepaalde behandeling vereist voor het stabiliseren van de weefsels rondom de tanden, voor het behoud hiervan. Deze behandeling dient uitgevoerd te worden door een mondhygiënist, en volgens het paro-protocol.

Een parodontale screening vindt plaats bij elke periodieke controle door de mondhygiënist of tandarts. De conditie van het tandvlees kan onderverdeeld worden in verschillende categorieën. De hoogste meting van de screening geeft richting aan de vervolgroute van het protocol. Wanneer de omringende weefsels rondom de tanden gezond zijn hoeft er enkel boven het tandvlees gereinigd te worden (je gebruikt hier M-codes). Wanneer er sprake is van botafbraak moet er ook tandsteen onder het tandvlees verwijderd worden (je gebruikt hier T-codes). Dit zijn verschillende behandelingen.

Het dilemma aan de hand van een casus

Deze patiënt kwam bij mij voor een gebitsreiniging. Hiervoor kwam meneer al jaren bij dezelfde tandarts, elke halfjaarlijkse controle werd een DPSI (parodontale screening) gedaan, en werd tandsteen verwijderd. Voor een gebitsreiniging per 5 minuten betaal je €12,39. Dit bedrag is voor elke tandarts/ mondhygiënisten-praktijk gelijkgesteld.

Ik ga er voor het gemak vanuit dat de tandarts tijdens de halfjaarlijkse controle 10 minuten besteedde aan reinigen. Dit was een halfjaarlijks bedrag van €45,78 (21,00 euro controle en 2x 5 minuten reinigen = 24,78). Dit was voor de patient eenvoudig op te brengen. Dus een tandartsverzekering leek overbodig.

Toen de cliënt bij mij in de praktijk kwam bleek uit mijn meting (zie afbeelding) dat het reinigen onvoldoende effectief is geweest om het ontstaan van parodontitis (afbraak van kaakbot door ontsteking) te voorkomen. Deze patiënt komt als gevolg hiervan in aanmerking voor het parotraject.

Parodontiumstatus (T12)

De kosten van het paroconsult

Het parotraject omvat (voor deze patiënt) de volgende behandelingen voor een jaar:

  1. T12 onderzoek van het tandvlees met parodontiumstatus

Tarief 160,25 euro

  1. T21 grondig reinigen wortel door een mondhygiënist, complex

8x 29,84 = 238,77 euro

  1. T22 grondig reinigen wortel door een mondhygiënist, standaard

12×22,10 = 265,20 euro

  1. Verdoving van linker en rechter gedeelte van de mond:

2x 13,81 = 27,62 euro

  1. T32 herbeoordeling met parodontiumstatus, na initiële tandvleesbehandeling

Tarief 99,64 euro

  1. T44 complex consult parodontale nazorg (kosten afhankelijk van de verbetering)

148,64 x3 = 445,92

Totale kosten zijn 1237,40 euro

Het feit dat de patiënt in aanmerking komt voor het paro-protocol geeft de volgende problemen.

  1. Niet zomaar iedereen (die niet verzekerd is) kan deze behandeling betalen.
  2. Het is lastig/minder prettig om uit te leggen aan de patiënt waarom er voorheen bij de tandarts altijd is behandeld met tarieven van binnen de 100 euro per jaar, en nu ineens 1200 euro.
    Zonder te zeggen dat het beginstadium van de ziekte niet is gediagnosticeerd door de tandarts, en dat er nu hoge kosten verbonden zijn aan de behandeling?
  3. Het uitvoeren van het parotraject heeft lang niet bij iedereen zin. Bijvoorbeeld als de mondhygiëne thuis niet optimaal is en de patiënt niet stopt met roken. Voordat je start met de behandeling (volgens paroprotocol) moet de mondhygiëne optimaal zijn, de patiënt moet stoppen met roken etc. dit lukt niet altijd bij iedereen.

Behandeling uitstellen....

Om een optimaal behandelresultaat te krijgen is het hierdoor beter om de behandeling nog een tijdje uit te stellen. Boven het tandvlees reinigen en het optimaliseren van de zelfzorg leidt vaak tot regressie van de pocketdiepten, waardoor de uiteindelijke behandeling minder kosten met zich meebrengt en een hogere kans op slagen heeft.

De meerwaarde van het uitstellen van de behandeling

Voor de patiënt en de behandelaar is het dus zeer gunstig om de behandeling uit te stellen in sommige gevallen. Je creëert de tijd de patiënt te motiveren, de mondzorg te optimaliseren, ondertussen reinig je al boven het tandvlees. De kosten van het daadwerkelijke parotraject vallen dan uiteindelijk mee. Dit klinkt beter dan een dure behandeling die uiteindelijk geen nut heeft gehad.

Doen zou je zeggen!

Dit klinkt natuurlijk als prima uit te voeren maar er is een probleem. Een probleem met codes.

Het probleem is dat je om de mate van botafbraak te meten, en te herbeoordelen je een parostatus (T12) nodig hebt. Hierna zou je tandsteen verwijderen zoals voorheen, met de M03-codes. Maar een T-code declareren heeft gevolgen. Een parostatus kun je niet maken zonder in het paro-traject te gaan. En zodra je een T12 declareert kun je niet meer terug naar de M-codes…

Googelen met codes voor een betere behandeling

Dus om de ‘beste behandeling’ te geven voor de patiënt moet je gaan googelen met codes.

Optie 1: Je kunt er voor kiezen om bijvoorbeeld een half uur M03 te rekenen, en eigenlijk een parodontiumstatus te maken. En verder te reinigen onder de M-codes. Zo voorkom je hoge kosten, en krijg je meer tijd voor uitstel. Maar zo volg je niet het parotraject.

Maar het nadeel is dat ik als mondhygiënist niet goed gedekt ben. Wanneer de patiënt onverhoopt toch een tand of kies verliest aan parodontitis, kun ik niet goed aantonen dat ik er alles aan hebt gedaan deze tand of kies te behouden (door onder het tandvlees te reinigen).Ik heb immers M-codes gebruikt. Ik help de patiënt maar kan daarbij mijzelf lelijk in de vingers snijden.

Optie 2:

Ik kan er ook voor kiezen om een T12 te declareren, maar deze op 0,00 euro te zetten. Dan declareer je bijvoorbeeld de 8 elementen voor de initiële behandeling, kosten hiervan zijn ongeveer 250 euro. Vervolgens behandel je de patiënt in de nazorg.

Ook hier zitten weer haken en ogen aan. Een verzekering vergoed een initiële behandeling maar eens in de 7 jaar, dus als de mondhygiëne dan geoptimaliseerd is wordt de behandeling niet meer vergoed. En ook nu volgens de behandelkaart heb je de patiënt niet volledig en optimaal behandeld, wat je kwetsbaar maakt als zorgverlener.

Codes staan betere behandeling in de weg.

Ik twijfel soms tussen optie 1 en optie 2,  om het optimale resultaat te behalen bij de patiënt en geen 1200 euro te hoeven vragen voor een reiniging van het gebit. Maar beide zijn niet optimaal. Ik vind het lastig dat ik zo de codes moet omzeilen. Graag hoor ik een reactie van mijn vakgenoten, maar als zorgverzekeraars een oplossing hebben dan hoor ik dat ook graag.

Hoe ga jij hiermee om en wat zou veranderd moeten worden?

Laat je reactie hier achter. Heb je ook een dilemma? Mail ons.